No-shows blijken zeer duur

No-shows blijken zeer duur
Overzicht

Ons onderzoek leert dat het aantal no-shows bij tandartsen tussen de 5 en 10% bedraagt. Op het vlak van de publieke gezondheidszorg loopt het aantal no-shows zelfs op tot 40%.

No-shows zijn een gekend probleem in de gezondheidszorg, hoewel het ondergerapporteerd is en grotendeels niet gedocumenteerd. Daardoor is de gewichtigheid van het probleem is veeleer latent van aard waardoor men zich nog niet in een staat van uiterste hoogdringendheid bevindt.

Dat het probleem grotendeels niet gedocumenteerd is, is simpelweg te wijten aan het feit dat het moeilijk is om te bewijzen dat iets er niet is. Mutualiteiten, diensten voor volksgezondheid en andere overheidsorganen hebben geen ondersteunende data te hunner beschikking. In het beste geval wordt de data omtrent no-shows in het elektronisch patiëntendossier opgeslagen en blijft het daar. In sommige gevallen worden no-shows verwijderd uit het elektronisch patiëntendossier, met als gevolg dat voor het systeem de afspraak nooit heeft bestaan. Of de data wordt in een andere format opgeslagen die verschilt van praktijk tot praktijk, wat dan weer een impact kan hebben op de dataverzameling en/of de kwaliteit van de data. Enzoverder.

Wij onderzoeken dit thema momenteel door no-showdata te verzamelen bij tandartsenpraktijken in België. De Thomas More Hogeschool heeft hierrond een academisch researchproject opgezet.

Waarom precies no-shows voorkomen is een complex probleem dat niet kan worden opgelost door een eenvoudige, one-size-fits-all oplossing zoals een online kalender met gestandaardiseerde reminders via sms. Sommige oorzaken van no-showgedrag, zoals tot de tijd tot de consultatie (lead time), kan zelfs een versterkend effect hebben wat leidt tot een vicieuze cirkel.

Om het probleem te kunnen oplossen, moet men in de eerste plaats een goed begrip hebben van het probleem. En het eerste obstakel dat we moeten nemen is: wanneer precies moeten we een afspraak die niet kan plaatsvinden, catalogeren als no-show?

Wel, het hangt af van hoe je naar het probleem kijkt.

 

Vanuit het oogpunt van de tandarts loopt het aantal no-shows in België op tot 5 tot 10%

Moet gecatalogeerd worden als no-shows: de patiënt die niet opdaagt op de afspraak zonder daarvan te verwittigen of zonder daarvan tijdig te hebben verwittigd. Met andere woorden, no-shows zijn gebeurtenissen die potentieel gaten veroorzaken in het schema van de zorgverstrekker. Potentieel, want ook al wordt het gat in het schema last-minute ingevuld door iemand op de wachtlijst of door iemand die belt voor een spoedgeval, de gebeurtenis moet nog steeds beschouwd worden als no-show.

Wanneer precies men tijdig een afspraak annuleert, hangt af van het type zorgverstrekker, het aantal zorgverstrekkers binnen een bepaald gebied en/of de urbanisatiegraad. Bijgevolg, wanneer precies een afspraak tijdig wordt geannuleerd, moet bepaald worden voor elke zorgverstrekker en/of zorgorganisatie individueel, op basis van het criterium hoeveel tijd er nodig is in normale omstandigheden om de gaten in het werkschema op te vullen.

Voor patiënten is het probleem van no-shows haast niet zichtbaar. Zelfs voor zorgverstrekkers is dit probleem veeleer latent van aard, simpelweg omdat zorgverstrekkers geen inzicht hebben in die data. Nochtans schaden no-shows zorgverstrekkers, zowel op organisatorisch als op financieel vlak. Er is een negatieve impact op het werkschema van de zorgverstrekker en op het inplannen van mensen, de zorgverstrekker verliest inkomsten en heeft soms al kosten gemaakt die hij niet kan aanrekenen.

Hoewel tandartsen(praktijken) in België zich niet ten volle bewust zijn van de impact van no-shows, toont ons onderzoek aan dat zij zich daar wel best bewust van zijn. Op basis van ons onderzoek tot dusver zien we dat het aantal no-shows bij tandartsen(praktijken) in België zich situeert tussen de 5 en 10%. Wanneer we een gemiddeld honorarium van 100 à 200 EUR per uur in aanmerking nemen, kan de gederfde winst ingeschat worden op 10 000 EUR tot 40 000 EUR per jaar per voltijds werkende tandarts.

Op basis van cijfers van SCI Solutions[1] zou het aantal no-shows voor afspraken met zorgverstrekkers in het algemeen in de VS zelfs 5 tot 30% bedragen. De gederfde winst in hoofde van alle zorgverstrekkers in de VS zou kunnen ingeschat worden op $25 tot $150 miljard dollar per jaar!

 

Vanuit het oogpunt van de publieke gezondheidszorg loopt het aantal no-shows bij tandartsen in België op tot 40%

Wanneer we no-shows bekijken vanuit het oogpunt van de publieke gezondheidszorg, moeten we het begrip no-show uitbreiden tot alle gebeurtenissen waar patiënten niet opdagen op de afspraak bij een zorgverstrekker tegen evidence-based richtlijnen, ongeacht of men een afspraak heeft gemaakt of niet.

Bijvoorbeeld, onderzoek wijst uit dat men minstens éénmaal per jaar een mondonderzoek moeten laten ondergaan bij de tandarts met het oog op een goede mondhygiëne.[2] Bijgevolg kunnen mensen die niet minstens éénmaal per jaar de tandarts bezoeken, beschouwd worden als een no-show vanuit het oogpunt van de publieke gezondheidszorg.

En het aantal no-shows vanuit het perspectief van de publieke gezondheidszorg is uiteraard veel, veel hoger dan het probleem dat individuele tandartsen(praktijken) ervaren. Voor België zou dat gaat om ongeveer 40% van de totale bevolking![3]

 

Hoe ziet de kostenstructuur van no-shows eruit?

Op individueel gezondheidsniveau kan een no-show de patiënt kosten. De patiënt had een reden om de consultatie met de zorgverstrekker te boeken. Dus hij/zij zal pas later de nodige gezondheidszorg krijgen, of misschien schenkt de patiënt er geen verdere aandacht aan waardoor hij/zij helemaal niet nodig de gezondheidszorg krijgt.

Op het niveau van de publieke gezondheids-zorg kunnen no-shows kostelijk zijn voor (a) patiënten op de wachtlijst die acute nood aan gezondheidszorg hebben, en (b) de patiënt zelf die niet is opgedaagd en wiens gezondheid verslechtert, waardoor op macro-economisch niveau gemiddeld genomen mensen minder gezond zijn.

Op individueel financieel niveau, no-shows kunnen kostelijk zijn voor zorgverstrekkers, aangezien zij inkomsten verliezen en kosten oplopen die zij mogelijks niet kunnen verhalen op de patiënt die niet is komen opdagen. En zelfs al kan men het gat in het schema veroorzaakt door een no-show opvullen, dan nog zal de zorgverstrekker hiervoor kosten en tijd moeten maken.

Op het vlak van overheidsuitgaven van gezondheidszorg kunnen no-shows leiden tot een slechtere gezondheidstoestand op micro- en macroniveau, wat op zijn beurt kan leiden tot hogere uitgaven voor gezondheidszorg en een hogere gemiddelde kost voor gezondheidszorg per capita.

 

Beschikt u over accurate data over wat no-shows uw praktijk kosten?

Blijf op de hoogte

Neem deel aan de discussie